Nos vamos perdiendo...

No es necesario imitar a los perros, no hace falta correr ni saltar..

No tenemos porque ser monos.. descendemos de ellos y nos separa una eternidad.

Lo nuestro es pasar más tiempo sentados, presionando teclas. Lo que hoy en día mola de verdad es verte reflejado en una pantalla, es archivar los "seguro", "ahora bajo" y los "planes interminables" por "puede", "quizá" y los "algún día quedaremos para un café"..

Nos vamos perdiendo.. Y entre tanta pérdida nos encontramos con algo llamado rabia, amiga de la frustración.. Es cuando sale una voz de tu interior diciendo "no, me niego, correré, saltaré y llegaré a tu ventana cual Romeo.." 

Y levantas tu culo del sofá, sales de casa, coges el tren, el coche o el autobús.. si es necesario incluso vas en bici.. Y ahí estás tú, cual Romeo, cual Julieta debajo de su ventana.. para un café, para un paseo, para lo que haga falta.. 

Y sí, hubiera sido precioso.. La mejor idea en años, si no fuera porque tus ojos aún siguen clavados en esa pantalla a la que te juraste no mirar más.. 

I love you, mom.

Beste behin ere, bidea erakutsi didazulako. Nire ametsak egi izan daitezen laguntzen didazulako eta begiak ireki nituen une horretatik nire alboan zaudelako. Bizitza deritzogun bide honetan guztiok igarotzen ditugu une onak eta txarrak, baina kontuan hartu behar izaten da guztiaren muina ez datzala egoera horiek bizitzean, hauetatik ikasi eta etorkizunean ikaskizuna praktikan jartzean baizik. Hala bada, hartu zure denbora, bizitzari eman nahi diogun norabidea ez baitugu egun bakarrean erabakiko. Denbora behar da, ez dizut ukatuko hori hala dela, baina denbora... zertarako merezi du bada denbora pasatzeak benetako baliorik ematen ez badiogu? Beraz, eta esan bezala, hartu zure denbora, entzun zure barrenari eta erabaki. Baina kontuan hartu erabaki horrek zurea behar duela izan. Norberak bere bizitza bizitzeko aukera eta eskubidea ditu, hala bada, entzun besteen gomendioak eta baita jartzezun dizkizuten oztopoak ere, azken batean ongiaren eta gaizkiaren arteko oreka beharrezko baitugu bidea topatzeko. Baina ez ahaztu, guzti honetatik zerbait ona atera behar duzula, gaurtik aurrera zure bizitzari eman nahi diozun zentzua topatuz. 

Por que una vez más me has mostrado el camino. Por que me ayudas a que mis sueños se hagan realidad y por que permaneces junto a mi desde el momento en que abrí los ojos. Todos vivimos buenos y malos momentos en este camino al que llamamos vida, pero hay que tener el cuenta que lo esencial no es vivir cada una de ellas, si no sacar algo bueno de ellos para ponerlos en práctica en un futuro. Así pues, tómate tu tiempo, pues necesitarás más de un día para decidir qué dirección quiere darle a tu vida. Se necesita tiempo, no te negaré que eso es así, pero el tiempo... ¿Para qué sirve el paso del tiempo si no le damos ningún valor? Por lo tanto, y tal como te decía, tómate tu tiempo, escucha tu voz interior y decide. Pero ten en cuenta que esa decisión ha de ser tuya. Cada uno tiene la oportunidad y el derecho de vivir su propia vida, así pues, escucha tanto las recomendaciones como sus impedimentos, pues al fin y al cabo es necesario un equilibrio entre el bien y el mal para que puedas dar con tu camino. No lo olvides, debes sacar algo bueno de todo esto, para hallar el rumbo que a partir de hoy tomará tu vida. 

Zorionak!

Zorionak Eider! Bai, gaurko egunean harro, nire burua zoriontzea guztiz bidezkoa dudala deritzot. Ozen esan dezaket beraz, Zorionak! Duela 21 urte, goizeko 9:23an, nola ez, garrasika, mundu honetarako ongi etorriaren bila begiak zabaldu nituen. 21 urte dira jada, eta atzera begira jarri naizenean, ordulariaren orratzek biraka jarraitzen zutela ahaztu zait. Jende pila pasa da neure bizitzatik, egoera ugari bizi izan ditut, zerbait esatearren gazi gozotzat joko nituzkeenak, edo agian ez, ziur naiz gozoek gain hartu dietela gaziei. Gaurko egunean ordea, guztiek ni zoriontzen banaute ere, hitz horien erdiak beste norbaitek merezi dituelakoan nago. Bai, gurasoek. Duela 21 urte, goizeko 9:23an nik garrasi egin eta begiak irekitzearekin batera, zuek guraso izendatu baitzineten, eta beraz,  are harroago esan baitezaket: ZORIONAK BIOI!

Gora bihotzak!

-Bakarra zara, bakarra. Bestek inork eskeini ezind ituen gauzak eskeini ditzakezu. Bakarra zarenez, zuk eskeini dezakezuna bakarra da. Ziur, beste norbaitek zure antzeko pentsamendu ikuspuntu edota izaera izan dezakeela, baina berdina? Ez. Bakarra zara. Kontua ez da bakarra konsideratzen zaren ala ez, bakarra zara, ez dago eztabaidarako tarterik.

-Normala naiz. 

-Normala? Ni ere bai. Baina berebiziko indarra dugu, baina ez dugu hori baloratzen. Ez dago berezia edo ezereza den jenderik. Bere burua ezagutu eta maitatzen duen jendea dago, bere indar hori ezagutu eta ahalik eta gehienean erabiltzen duena alegia. Izan, denok daukagu, beste kontu bat ikusten dugun ala ez da. Ez ikusteak ez du esan nahiko ez dugunik, baina ikusi ezean, ondorio latzena izango dugu guregan... ez dugu geure burua maitatuko.

-Eskertzen da.

-Eskertzen da? Zer? Nik zuri esan eta zuk jaramonik ez egitea?

-Ni animatzen saiatzea.

-Ez dago lorpenik ordea...

-Gutxienekoa da hori

-Eta zer da gehienekoa? Utzi ni izan nadin eskertzen duena, aurrera atera nahi izateko gogo hori izan dezazun eskertzen utzidazu... Egiozu mesede bat zure buruari. Etzara konturatu? Nik zu ondo egotea lortzea, gutxienekoa da zure ustez.. Zuk zurekiko ere jarrera hori izatea da ezinbestekoa! Animatzeko aukera izate hutsagatik ere alaiago egon behar zenuke. Ez naiz inor zer egin behar duzun agintzeko...

-Baina?

-Baina guztiak zuk jarriko dituzu... Eta pena bat da, gaur eguzkia irten baita eta egun zoragarria baitago hor kanpoan. 

-Eres único, puedes ofrecer cosas que nadie mas puede ofrecer. Siendo único, lo que tu puedes ofrecer es único, nadie más verá las cosas de la misma forma que tu, se parecerá pero no será lo mismo, eres único. No es que te consideres único o no, es que lo eres. 

-Soy normal.

-¿Normal? Todos lo somos, pero tenemos un potencial impresionante, y eso es lo que no valoramos. No hay gente especial ni gente del montón. hay gente que se acepta, se conoce, conoce su potencial y lo explota. Tenerlo lo tenemos todos, otra cosa es que lo veamos. El hecho de que no lo veamos no hará que no lo seamos, sino que hará que no nos valoremos, que no nos queramos.

-Se agradece.

-¿Se agradece? ¿El qué? ¿Que te lo diga y no te sirva? 

-Que me animes. 

-No consigo nada, no hay logro.

-Es lo de menos.

-¿Y qué es lo de más? Deja que yo pueda agradecerte que tu tengas la misma intención hacía ti. hazte un favor a ti mismo. ¿No te das cuenta? Que yo consiga que tu estés mejor es lo de menos... ¡Es lo mínimo! Deberías estar un tanto alegre solo por tener la oportunidad de animarte. No soy nadie para darte órdenes. 

-¿Pero?

-Los peros ya los pondrás tú. Y es una pena porque hoy el sol brilla y hace un día espléndido.

Urtarrilaren 9a.

Oraindik bi aste baino gehiago falta badira ere, jada urduritasuna etorri da ate joka. Joateko data zehatza da bai, urtarrilaren 27an, igandean, goizeko zazpi terdietan irtengo da hegazkina lehendabizi Bilbotik Paris aldera, ondoren Limarako norabidea hartuz, azkenik Santa Kruzera iristeko. Data, ordua eta ibilbidea zehazturik badaude ere, esan beharra daukat sagar baten antzera sentitzen naizela, zuhaitzetik noiz eroriko den ez dakien sagar baten moduan, izan ere, bi aste baino ez ditugu joan ahal izateko beharrezko ditugun azken paperak eta itzulerako azterketetarako apunteak antolatzeko. Unibertsitateak eskaturikoak, irakasleek inongo beste laguntzarik eman ezean agindutakoak, bekari dagozkionak... Eta bitartean noiz eroriko den ez dakien sagarra bailitzan, paperak antolarzeko kontu hau guztia noiz amaituko den galdetzen diogu geure buruari.

Abenduaren 27a.

Urduri nago, onartu beharra dut. Gabon garaia da eta ohitura den aldetik egunak familiarekin igarotzen direnez, esaldi bera darabilte denek buruan: "zer moduz? hilabete eskas geratzen zaizue joateko eh?!". Hori gutxi balitz, ondoren, prestakuntzei buruzko galderak hasten dira "dena prest?", "txertoak hartu al dituzue?", "zer, urrutiago ezin joan ezta?" eta antzekoak. Baina, guztiari alde ona ikuste aldera, nori ez zaio gustatzen bada familiartekoen atentzioa bereganatzea? Azken batean ilusioa eta poza ematen baitu jendearen interesa ikusteak.

Esan bezala, urduri nago bai, baina lehengo urteko praktiketako irakaslea kalean topatu dudanean, honek egia biribila esan dit:
"Hori, hara iritsi bitartean da, behin hara iristean eta hankak lurrean jartzean, blaust! akabo urduritasuna, etxean bezala!".

Eta egia da bai, beldurra ezezagunari edo ezagunari izan diezaiokegu eta nire kasua lehenengoarekin bat dator. Askotan itzuleran jartzen dut burua, hiru hilabete ziztu bizian pasako baitira eta konturatzerako hementxe baikaude bueltan. Azken batean etxean bezala egotetik, etxean egotera egingo baitugu jauzi eta ziurrenik hau joan aurretiko urduritasunaren aldean latzagoa izango baita.

Abenduaren 27a.

Gaur, Abenduaren 27a, goizean goiz esnatu eta jada zerbait arraroa sentitu dut nire sabelean. Gaur, Abenduaren 27a, ohetik jaiki eta urduritasuna sentitu dut nire barnean. Gaur... Abenduaren 27a!! Hilabete eskas falta da Boliviara joateko eta egia esan urduri nago jada. Goizean azken papelak egitera joan gara bai, beraz, esan genezake jada dena prest dagoela!! Egia da bai, dena prest edukitzeak asko lasaitzen nauela baina bestetik gero eta gertuago ikusten dut bidaia. Ez naiz ohartzen lau egun barru urtea amaitzen dela, edota laister errege eguna dela... Nire begiak Urtarrilaren 27an finkaturik daude. Egia da bai, bihar zu zatozela Igone, baina hori ere, ez dakigu ziurtasunez, beraz, esan dezaket zu ikusteko gogoa badut ere, ia itsuturik nagoela bidaiarekin. Ez nuke horregatik, joan aurretiko ezertxo ere galdu nahi, baina, esan beharra daukat joateko berebiziko gogoa daukadala. Urduri nago bai, baina hori ez da nahikoa arrazoi izango hemengoa galtzeko. Joan aurretiko hilabete hau izugarria izango baita! Bertan ordea, hiru hilabeteko egonaldia egingo dugu beraz, hobe litzateke esatea, datozen lau hilabeteak hoberenak izango baitira! Eta itzuleran bidai zoragarri honen ondorengoa ere, izugarria izango da.

Abenduaren 14a.

Jada ohikoa bihurtu da "nire egunak 28 ordu beharko lituzke izan" aipua.. bai, nola ez, nireak ere hala beharko luke, azken batean, batetik bestera joatearekin iruditzen baitzait eguna segituan amaitzen dela, hasi bezain laster eguzkia izkutatu eta egunari amaiera ematen baitio. Baina.. gaurko eguna besteak baino luzeagoa izan da, edota irudipenak errealitatearen tokia hartu eta nolabait, ordulariaren orratzak behin eta berriro atzeratu ditu. Gaur goizean esnatu, gosaldu eta nire buruari atzoko gaua ahaztu eta gaurko eguna ona izango zela zin egin badiot ere, ez, ez du funtzionatu. Ordulariari begiratu eta orratzak mugimenduan ari baziren ere, nire barreneko ordularia geratu egin da. Une berean, berebiziko tsunamia sortu zait barrenean eta eskerrak, hortzak gogor estutzeak balio izan du olatu handi haiek begietatik atera ez zitezen. Eguna luzea izan da, bai, benetan luzea, eta barrena hustutzeko hitz hauek ordenean jartzeko gai izan banaiz ere, orain nire barrena da ordenean jarri behar dudana.

Bai, gaur 55 urte betetzen dituzu aita, eta eskerrak ematen dizkizut zure alaitasun eta umoreari esker tsunami hori baretu, nire arazoez ahaztu eta zure eguna merezi duzun bezala ospatzen lagundu izanagatik. Zorionak Aita!

Muxua.

Musua maitasunaren gainean, i letraren gainean dagoen puntxoaren antzekoa da; gauza ttikia, gauza hutsala, eta hala eta guztiz ere gure bizitzetan oso garrantzitsua.

Zu zeure bizitzaren jaun eta jabe.

Printze urdinak dorre altuan dagoen printzesa herensugearengandik salbatzeko ezpata nola erabili ikasten du, baita lurraldea nola defendatu ere, eta herriko dama guztiak berataz maitemin daitezen bere burua apaintzen du.

Errauskinek etxe zoko guztiak garbitzen jarraitzen du, egunen batean, ezerezetik, maitagarria azaldu eta bizitza goitik behera aldatuko zaiola susmatu ere egin gabe.

Txanogorritxok basoan galduta jarraitzen du, otsoaren tranpan erori eta bide luzeena hartuz.

Zazpi ipotxek Edurne zuriren kutxaren aurrean malkoak isuriz dihardute, neskatxa muxu bidez suspertuko duen printzea noiz etorriko zain.

Eta hala, norberak bere bidea jarraitzen du. Ez dakigu ez, guztia lehendik idatzia dagoen ala ez, baina oraingoz, zalantza albo batera utzi eta har dezagun gure esku artean norberaren ibilbidea idatziko duen luma.

El vaso medio lleno.

Hace un tiempo el tiempo sofbol era solo un susurro. Un susurro tan suave que conforme alguien lo mencionaba se desvanecía con el viento... Así es como podríamos describir la situación del sofbol en el lugar al que asistimos cada viernes desde hace más de un año. Hoy, ese susurro hace eco, retumba entre las paredes del frontón. Incluso podemos ver como cada vez asisten más niños a disfrutar de este deporte que tanto supuso, supone y supondrá para nosotros.

En la antigua Roma, en la época de los gladiadores, los emperadores se enfurruñaban al ver como sus guerreros se rendían ante las tropas contrarias... sin darse cuenta de que los que en verdad merecían su atención eran los que pese a todo se quedaban para defenderlos. 

Pixka bat bada ere, balantza nire aldera iraul dadin.

Dicen los antiguos dichos que cuanto más estudias más sabes, que tener muchos amigos es señal de ser buena persona, que a quien madruga Dios le ayuda, que correr es de cobardes, que recoges lo que siembras, que no es más rico el que más tiene sino el que menos necesita... Y yo le digo que no importa la cantidad de amigos, que es suficiente tener uno y verdadero, que a veces conviene quedarse en la cama, que correr es saludable y huir muchas veces es de sabios, que no por dar más recibirás el doble y que para sonreír y ser feliz es suficiente con gente como tú. Que cada una de las sonrisas que has dibujado en mi cara quedarán guardadas en mi corazón.Y que las palabras se las lleva el viento, pero los sentimientos perduran.

¡Te Quiero!

Ausardia eta gogo indarra.

Beti pentsatu izan dut ausardia gauza ederra dela. Zoroa edota lerdoa, jende arruntak ausardiari atxikitzen dion baliokidea dela uste dut. Baina, segundu batez pentsatu ezkero, ausardiak lerdo izateak baino mila aldiz esfortzu gehiago eskatzen duela esango nuke. Denak hilko gara egunen batean, nahi ez badugu ere, denon amaiera berdina izango da, beraz, zergatik ez dugu azken tren hau gustoko duguna egin ondoren hartuko? Zertarako ote gaude bada mundu honetan? Gure bizitza guk geuk bizitzeko. Amaiera berdina izango dugu, bakoitzak aldatu ahal izango duena bertarako ibilbidea izango da.

Min baduzu, bizi zaren seinale. ∞

Irrifar egitean, norbera alaiago sentitzen da, zoriontsuagoa da. Munduak behar duen osagai magikoa dela esan daiteke. Pertsona bakoitzak, egunean zehar, behin bada ere, irrifar egingo balu... eguzkiak indar handiagoz egingo luke argi, guztia desberdina izango litzateke, ziur nago. Kotxe hau edo bestea hoberena delako ziurtasuna izaten dugu mezu hau aho ezezagun batetik entzunda ere... Bestalde, mesfindatzan eta zalantza sortzen zaizkigu ONG bati bidalitako dirua behartsuenen eskuetara iristen ote den galdetzean.

Luxuzko autoak nahi ditugu, arropa berria, jostailu ederrak, makillajea... Ez dugu norberaren burua maite eta hori lortu ahal izateko gure ondasunei begiratzen diegu, materialtasun hutsean bizi baikara... Ez dugu hartaz gabetu nahi, ezta hauen izena ezagutzen ez duen haur bati emateko ere. Eta gaur, buruari buelta asko eman ondoren, oheratzeko garaia dela ohartu naiz. Oraindik ere, zure hutsa nabari dut.

Eta ni zer?

Gaur nire buruari begiratu diot... eta ni? eta ni zer? Atsekabeturik zaude eta norbaitek entzun zaitzan behar duzu, lasai hemen nago. Gaurkoa egun txarra izan da eta norbaitek eguna alai diezazun nahi duzu, lasai hemen nago. Badirudi etxean gauzak ez doazela guztiz ondo baina bertan inork ez du astirik zure arazoak eta kontakizunak entzuteko, lasai hemen nago. Egia da, jada berandu da, egun gutxi barru bazoaz eta oparia ez dago prest. Denontzat berandu den arren inork ez du denborarik ezer egiteko, baina, beste behin ere, lasai hemen naiz. Bai, ulertzen dut, egoera ez da erraza eta, barrena askatu beharra duzu, lasai hemen naiz.

Zu ere gaizki zaude? Lasai, hemen naiz.

Por amor al arte.

Cuando se sonríe, uno se divierte más, se es más feliz. Es el ingrediente mágico que le falta al mundo. Con que cada persona de este planeta sonriese una sola vez al día... El sol brillaría con más fuerza, todo sería diferente, estoy convencida. Se confía en que este coche o aquel son los mejores, aún cuando el mensaje nos llega de bocas ajenas. En cambio, se desconfía de si el dinero invertido en una ONG llega a las manos de los mas necesitados...

Deseamos cohes lujosos, ropa nueva, juguetes bonitos, maquillaje... No nos queremos por lo que somos, para ello recurrimos a nuestras pertenencias, valorando lo material. Y no queremos desprendernos de ello ni para dárselo a alguien que desconoce su nombre.

Denborak gain hartu gaitu.

Gaur ordulariari begiratu diot.. Berandu da, oso berandu. Atzera begiratu eta bizi osoa ikuskatu dut arrapaladan. Ederra izan da. Hasiera asko egon dira, baita amaierak ere eta hauen artean sekulako zurrunbiloak gertatu izan dira. Merezi izan du ordea, hasiera duen orok amaiera bat omen du eta... ahalik eta amaiera ederrena ematen saiatu izan gara beti. Gaur ordea, ordulariari begiratu diot eta oso berandu da. Gela jaso gabe dago, kanpoan euria ari du, eman nahi nizkizun muxuak galdu egin dira, opariak amaitu gabe daude, besarkadak ... non geratu ote dira? Oso berandu da eta denborak aurrera darrai. Larritzen hasi naiz, ez da posible, berandu da. Bapatean ordularia falta nuela ohartu naiz... Eta denbora? Ez zait asko kosta izan ezkutaturiko mezua ulertzeko, ni naiz azken batean nire bizitzako denbora markatzen duena.

Bihar, hasiera berria.

No contra la guerra, sí a favor de la paz.

Gaur, zure mina sentitzen dut... Zenbatekoa den jakin ezin badut ere, mina dut... Egunero entzuten da, Minbiziaren aurkako ikerketak aurrera doazela, beste ez dakit zer produkturekin dabiltzala lanean edota gutxien espero dugunean sendabideren bat topatuko dutela. Bitartean, milaka pertsonak seniderik maitatuenak galtzen dirau eta guk doluminak eman eta gure egunerokoan jarraitzen dugu.

Azukre koxkorra.

Existen corazones de todo tipo. Están los rojos; los apasionados, los del amor ardiente, el coraje y la confianza en uno mismo, que a la vez representan la rabia. Están los de color naranja; los alegres, los que nos liberan de esas emociones negativas y nos hacen sentir menos inseguros. Los violetas; los que nos mantienen en un estado de gran paz interior. Incluso los rosas; aquellos relajados, amables, suaves y profundos. Cómo no, los verdes; los de la llamada de la esperanza, creando un sentimiento de confort y relajación. Los negros; los puros, los que nos hacen sentir libres olvidando toda clase de opresiones. Los amarillos; lo que tienen el poder de discriminar, decidir y juzgar, los de las ideas claras. Los azules; los corazones creativos. Y los blancos, los más puros de todos, los de la libertad, los que nos hacen olvidar las opresiones.

Pero... si me preguntasen de qué color sería mi corazón, sin duda alguna y con toda seguridad, respondería que sería portador de todos y cada uno de estos colores.

Kontua ez da heriotzaren ostean bizitzarik ba ote den, kontua da ea heriotzaren aurretik bizitzarik izan den.

Sentitu esateko, esanez sentitzeko.

Sentitu maitatzeko, maitatuz sentitzeko.

Sentitu izateko, izanez sentitzeko. 

Sentitu bizitzeko, bizirik jarraitzeko.

Esaidazu inoiz ez zaizun gertatu

irri egin nahi eta negarrak irtetea.

Esaidazu inoiz ez zaizun gertatu

oihu egin nahi eta ixilik geratzea.

Esaidazu inoiz ez zaizun gertatu

sentimenak nahiak gainditzea.

Esaidazu inoiz ez zaizun gertatu

bihotzak buruaren lekua hartzea.